Jeugdtrauma door Astrid

Gisteren heb ik er een jeugdtrauma bijgekregen. Hoewel ik niet meer jeugdig ben vind ik het nog steeds een jeugdtrauma aangezien het iets is wat zich heeft afgespeeld tijdens mijn jeugd.

Samen met mijn moeder zat ik gisteren Live and Cooking te kijken toen mijn moeder de opmerking maakte: “Hey zijn dat niet die twee van Telekids?” Uiteraard was mijn antwoord bevestigd waarop mijn moeder nog wel even een leuke anekdote wist. Geinteresseerd draaide ik richting mijn moeder en ze begon te praten.

“Een paar jaar geleden, was jij eens op een zondag jarig en had je vader een kaart gehaald, je naam erop gezet en deze naar Telekids gestuurd. Op de zondag hadden ze namelijk een stukje waarin ze allemaal jarige voorlazen. Op het moment dat jouw kaart op het scherm verscheen, gingen je vader en ik op het randje van onze stoel zitten. Irene maakte de kaart open en zei: “Astrid, gefeliciteerd met je verjaardag!” Natuurlijk viel onze mond open maar goed, jij wist het zelf niet”

Na dit verhaal moest ik toch wel even slikken. Nooit heb ik dit geweten en het was ook wel even een raar gevoel. Soms snap ik het niet, mijn naam is niet zo lastig, ARVID, maar toch zijn er nog altijd mensen die mijn naam uitspreken als Astrid. Weet u nog, meneer de pastoor tijdens de begrafenis van mijn opa?

Dus mensen voor eens en voor altijd. Arvid, A R V I D, ziet u ergens een ST? Ik niet, dus laten we die ook fijn even weg. Dank u!!